Inhaalbeweging 1

De laatste tijd niet veel tijd (en energie) overgehad voor het bloggen. Tenzij dan de occasionele bijdrage aan brusselblogt. Dat betekent echter niet dat ik niks meer geconsumeerd heb op cd- of dvd-vlak. Alleen vond ik om de een of andere reden de drive niet om de neerslag daarvan hier achter te laten. Maar om u toch een idee te geven, hierbij een overzichtje van wat er muzikaal door mijn wereld is komen gefietst.

Zjef Vanuytsel (antologie)

De vijf studio-platen van Zjef Vanuytsel, aangevuld met een dvd met daarop verschillende opnamen uit de vrt-archieven. U kent natuurlijk vooral klassiekers als De Zotte Morgen, Hop Marlene, Houten Kop,… maar ook de minder bekende stukjes uit ’s mans oeuvre zijn de moeite waard, indien u tenminste houdt van rustige weemoedige muziek van eigen bodem. Zjef Vanuytsel tekende verantwoordelijk voor een flink deel van de soundtrack van mijn jeugd, dus een gezonde portie jeugdsentiment komt hier ook om de hoek kijken.

The Chemical Brothers – We Are the Night

Ik heb steeds een zwak gehad voor deze in de dansmuziek verzeild geraakte hippies. We Are the Night moet zeker niet onderdoen voor hun betere werk, dus get wild and groovy met de heren Rowlands en Simons.

Smashing Pumpkins – Zeitgeist

De terugkeer van Billy Corgan en drummer Jimmy Chamberlin; de andere originele Pumpkins hadden er geen zin in. Na het horen van Zeitgeist begrijp ik waarom – niet slecht allemaal, maar Zeitgeist komt nergens ook maar in de buurt van klassiekers als Gish, Siamese Dream of Melan Collie. Ik vond zelfs de plaat van Corgans zijstapje Zwan beter. Toch nog altijd beter dan pakweg 90% van de concurrentie, maar een gevoel van teleurstelling overheerst.

Scraping Foetus Off the Wheel – Hole & Nail

Re-release van twee klassiekers van het meest exuberante eenmansorkest mij bekend. Achter de Foetus-groepsnamen gaat Australier Jim Thirlwell schuil. Na twee platen als You’ve Got Foetus on Your Breath, produceerde hij in 1983 en 1984 de twee ultieme klassiekers uit het alternatieve industrial-met-een-knipoog genre. Nu geremasterd in mooie digipakjes is het opnieuw genieten van klassiekers als I’ll Meet You in Poland, Baby (een liefdesliedje met als protagonisten Hitler en Stalin), Sick Man (een Batman-achtige Nick Cave parodie), en surf comedy Satan Place op Hole. Nail is de weergave van de denkbeeldige opera Pigdom Come, met als uitschieters Enter the Exterminator en Descent into the Inferno. Absoluut verplichte kost!

Meat Puppets – Rise to Your Knees

De Meat Puppets maakten in de jaren 1980 verscheidene klassiekers in verscheidene genres (cow punk, psychedelica, desert rock, en grunge – ook al was die term dan nog niet uitgevonden). Na het onverwachte succes van single Backwater op de dool geraakt in de jaren 1990, het nieuwe millennium zag luxueuze re-releases van hun klassieke oeuvre, en een mislukte poging tot re-incarnatie van de groep rond songschrijver Curt Kirkwood zonder andere originele groepsleden. Nu vervoegt bassist Cris Kirkwood na jaren van drugsverslaving en een tijd in de gevangenis weer zijn songschrijvende broer Curt voor deze Rise to Your Knees. Hoezeer ik ook van de Meat Puppets hou, deze plaat lijkt nergens naar. De Pups zijn nog slechts een schaduw van de speelse band die ze vroeger waren, en serveert ons enkel wat opgewarmde kost en flauwe doorslagjes van klassieke Puppets-songs. Een keer opgezet, en sindsdien vergeten.

Pawlowski, Trouve & Ward

De drie drijvende krachten achter The Love Substitutes brengen hiermee enkele home demos op de markt. Leuk, maar weinig dat blijft hangen. Mauro’s bijdragen lijken mij de leukste.

The Kids – Anthology

Ludo Mariman kon kiezen tussen voetbal en punk. Hij koos het laatste. De gevolgen zijn nu weer uitgebracht in deze antologie, gaande van de punk van Bloody Belgium tot de poprock van There Will Be No Next Time. Inclusief een dvd met een wat wisselvallig concert in Borgerhout.

Manu Chao – La Radiolina

Ex opperhoofd van het fantastische Mano Negra. Maakt met La Radiolina nu al een tweede doorslag van zijn solo succes Clandestino. Leuk wiegende muziek voor zwoele zomeravonden, maar mag het volgende keer iets meer zijn Manu?

Black Francis – Bluefinger

Frank Black heet weer Black Francis, net zoals in zijn Pixies-dagen. Bluefinger blijkt een themaplaat rond de figuur van de Nederlandse rockster Herman Brood. Er staat ook een cover van Brood op. Daarmee is alles gezegd. Ik had liever Frank Black solo dan Black Francis solo.

Foo Fighters – Echoes, Silence, Patience & Grace

Dave Grohl wordt ouder. Op de vorige plaat In Your Honor scheidde hij zijn rock-kant vakkundig van zijn melancholische kant. Hier tracht hij beiden te verzoenen. Het werkt meestal.

Les Claypool – Fancy

DVD met fragmenten uit Claypools Amerikaanse tournee na diens soloplaat Of Whales and Woe. Moderne prog rock met veel gesoleer en waanzinnige teksten. Je moet er voor zijn, ik ben er helemaal voor. Memorabel is ook de dvd-extra met verschillende van ’s mans toespraken tot het publiek. Een constante: al wie iets naar het podium keilt wordt door Claypool beschuldigt van small penis syndrome. I love this man.

Chuck Prophet – Soap and Water

Gitarist bij Green on Red (geweest). Nu woensdag te zien in de AB Club. Prophet maakt om de twee a drie jaar een plaat met traditionele folk/country/roots/rock, af en toe met een snuifje moderne electronica ertussen, en doet dat telkens goed.

Danny & Dusty – Here’s to You, Max Morlock

Leuke neerslag van een concert in Nuremberg, eerder dit jaar. De live cd’s en dvd geven een goed beeld van de soms wat slordige, maar altijd warme en amicale manier waarop Steve Wynn en Dan Stuart de oude klassiekers van The Lost Weekend mixen met het materiaal van de recente Cast Iron Soul cd. De dvd gaat om de drie a vier dagen mijn speler in, en dat wil wat zeggen…

Nog meer recent materiaal van PJ Harvey, De Mens, Hooverphonic, Thurston Moore en Beirut volgt later.