Archief voor juli, 2007

My City, Your City: Brussel, dus

Posted in Brussel with tags , on juli 24, 2007 by Frank

Stokjes doorgeven, het is een traditie binnen blogland waar ik altijd aan heb kunnen ontsnappen. Tot vandaag dus. De heer Forret wierp me er eentje toe, en hij schrijft niet voor niets and I mean it boven zijn blog.

  1. Favoriete grab a bite: Heb ik eigenlijk niet, mijn eetcultuur laat zelden snelle hapjes toe. Hamburgerketens genre Quick en Macdonalds laat ik consequent links liggen (of rechts, als dat zo uitkomt), al zal je me wel eens in de Pizzahut op het De Brouckereplein betrappen, zeer occasioneel. In deze categorie hoort eigenlijk ook broodjeszaak Break Point thuis, waar ik al jaren mijn middagpauzebroodjes haal (metro Centraal Station)
  2. Favoriete winkels: sinds kort de nieuwe GB Express bij mij om de hoek in de Lakensestraat, over de KVS, open tot 20.30 en zo vlakbij dat ik niet meer opzie tegen snel iets gaan halen als ik plots iets mis. Gaat al langer mee: de Mediamarkt, niet zozeer voor zijn electrospullen of ‘vlotte service’, maar wel voor de goedkope cd’s en dvd’s. Al beginnen ze ook daar de concurrentie van de webwinkels te voelen, net nog de nieuwe Meat Puppets opgestuurd gekregen vanuit de States voor 17 USD, op het moment van betaling goed voor zo’n 12.81 EUR, en met de huidige koersen wellicht nog minder. Tot vorig jaar was er nog de Music Mania, maar na het verdwijnen daarvan lijkt Caroline geen concurrentie meer te hebben.
  3. Favoriete restaurant: Zonder twijfel de Maree in Brussel (steaks en mosselen), of de Bizzie Lizzie in Antwerpen.
  4. Favoriete plek om buitensteedse vrienden naartoe te sleuren: Naast de Maree, Chez Henri even verder op de Vlaamsesteenweg, Achepot (lang geleden, dringend nog eens naartoe te gaan), Little Asia, en qua café’s Monk, El Metteko, en de Cirio.
  5. Nog vijf vermeldenswaardige dingen: het restaurant van het MIM (inderdaad, Peter), Warandepark (altijd goed voor de goed-weerse-middagpauzes), de verschillende soorten van muurschilderingen (gaande van de “officiele” stripmuren, over de kunstwerkjes van onbekende graffiti-artiesten tot de waanzin van Bonom soms), de muziektempel Ancienne Belgique en het terras van de Paon Royal/Markten/Petit Chou de Bruxelles.

Voilà, laat het u smaken…

Advertenties

My Harry Potter Spoiler of Doom

Posted in Stomspel on juli 24, 2007 by Frank
My Harry Potter Spoiler of Doom is:
Draco Malfoy is turned into a house plant by Ron Weasley in the lounge, with the candlestick
Get your Harry Potter Spoiler of Doom

CD: Frank Black – 93-03

Posted in CD, Muziek on juli 9, 2007 by Frank

Frank Black - 93-03

Na het tussendoortje Christmass van rond de jaarwisseling, gooit Frank Black nog een tussendoortje op de markt. 93-03 fietst lustig door ’s mans solo-carrière na de split van de Pixies tot en met 2003; om één of andere onduidelijke reden komen de meer country en folk gerichte albums Honeycomb en Fast Man Raider Man, daterend uit 2005 en 2006, op deze verzamelaar niet aan bod.

We vinden relatief veel werk uit de eerste twee albums Frank Black en Teenager of the Year, vier en vijf tracks respectievelijk. Het is vooral een blij weerzien met vinnige rockers als Czar, Old Black Dawning of Freedom Rock. Uit The Catholics periode onthou ik vooral I Gotta Move, Bad Harmony, Massif Centrale en Hermaphroditos, al kon de selectie wat mij betreft anders en beter geweest zijn (geen Blast Off, geen St. Francis Dam Disaster, geen If It Takes All Night). Twee mooie rustpunten zijn Manitoba, met meezingrefrein (I have seen the face of god and I was not afraid, I have seen the face of god and I have dearly paid), en I Don’t Want to Hurt You (Every Single Time).

Als extra track is er een voorproefje uit Bluefinger, het echte nieuwe album dat Black binnenkort als Black Francis uitbrengt. Threshold Apprehension heet die track, en die is ruiger en wilder dan wat Black de laatste jaren uitbracht, met een zangpartij die expliciet naar de vroege Pixies verwijst. Naar het schijnt was het de bedoeling dat dit op een nieuw Pixies-album zou terecht komen, maar die plaat lijkt dus niet te lukken. Echt overtuigen doet Threshold Apprehension niet, maar laat ons niet vooruit lopen, misschien valt de rest van Bluefinger wel mee. Er zit nog een tweede cd bij 93-03, met daarop live opnamen, waaronder een versie van Roxy Music’s Remake/Remodel. In de USA en in Japan staan er andere songs op de live bonus disc, wellicht een trucje om de verzamelaars op kosten te jagen.

93-03 biedt een leuk maar niet helemaal volledig overzicht van Blacks carrière na de Pixies, de groep in wiens schaduw zijn solo-werk wel eeuwig zal blijven staan. Ik ben ondertussen helemaal benieuwd naar Bluefinger.

Nieuwe reeks Brussel foto’s

Posted in Brussel, Foto on juli 8, 2007 by Frank

't Swingend Stropken

Waaronder deze van een swingend stropken, op het bescheiden zondagsmarktje in Molenbeek. Meer foto’s (van straatlichten, plassende hondenbeeldjes of graffiti-kunst) alhier!

DVD: The Prestige

Posted in DVD, Film on juli 6, 2007 by Frank

The Prestige

Dit is een film waar ik een beetje naar uitgekeken heb: regisseur Christopher Nolan liet ons eerder genieten van Memento en Batman Begins (met voorsprong de beste film uit de Batman-reeks). In deze thriller volgen we de rivaliteit tussen twee jonge goochelaars rond het jaar 1900 in Londen. Robert Angier alias The Great Danton (Hugh Jackman) verwijt zijn rivaal Alfred Borden alias The Professor (Christian Bale) de dood van zijn vrouw toen beiden assisteerden bij een truc van een oudere goochelaar. Eén en ander leidt tot wederzijdse pesterijen waarbij Borden enkele vingers verliest en Angier kreupel wordt.

Als Borden erg populair wordt met een truc waarbij hij zich in een oogwenk van de ene naar de andere plaats verplaatst, wil Angier er alles aan doen om te weten hoe hij het doet om dezelfde truc nog beter te doen. Hij wordt hierin bijgestaan door technisch assistent Cutter (Michael Caine) en assistente Olivia Wenscombe (Scarlett Johansson). Hij slaagt erin iets gelijkaardigs te produceren, maar nog niet helemaal tevreden zendt hij Olivia naar Borden om via die weg diens geheim te achterhalen. Als hij uiteindelijk Bordens aantekeningen in handen krijgt, zet hem dat op weg naar Colorado Springs in Amerika, waar de omstreden geleerde Tesla (David Bowie) samen met zijn assistent Alley (Andy Serkis, die we nu eens als gewone mens zien na zijn rollen als Gollum en Kong) proeven doet met een duivelse machine die electriciteit door de lucht doet vliegen.

Nolan heeft van The Prestige een spannende thriller gemaakt, waarbij hij weer, net als in Memento, het verhaal niet altijd even chronologisch vertelt. Anders dan in Memento zit er niet echt een structuur in de volgorde van vertellen, maar geeft hij de stukjes informatie puur in functie van de spankracht van de film, zodat de toeschouwer, na een eerste half uur van wat puzzelwerk, toch het verhaal vrij logisch kan volgen. Er is veel aandacht besteed aan decor en kostuums, samen met een verzorgde cameravoering verantwoordelijk voor een echte onderdompeling in de sfeer van de tijd. De acteurs doen hun ding in functie van het verhaal; weinig spectaculaire vertolkingen dus, maar gewoon degelijk werk, vooral van Christian Bale wat mij betreft, al zijn ook Jackman en Caine goed bezig. De prestaties van Johansson leken me net iets te vlak om te overtuigen. De relatieve nieuwkomer Rebecca Hall, die de vrouw van Borden speelt, zorgde dan weer voor een aangename kennismaking.

The Prestige is een zeer boeiende thriller, met een meer dan verdienstelijk verhaal. De clou wordt vakkundig tot het einde opgespaard, al krijg je tijdens het verhaal wel de nodige hints die je achteraf pas kan duiden. Goeie film.

DVD: Oz Seizoen 1

Posted in DVD, Tv serie on juli 3, 2007 by Frank

Oz Seizoen 1

De tv-serie Oz is nog maar eens een parel aan de HBO-kroon. Deze reeks, gecreëerd en zo goed als helemaal geschreven door Tom Fontana, speelt zich af in de Oswald Maximum Security Prison, door de gedetineerden en cipiers gemeenzaam Oz genoemd. Eén afdeling, Em(erald) City gedoopt, is een experimentele eenheid, waarin allerlei types gevangenen (variërend van zware criminelen die levenslang vastzitten tot enkele ‘toevallige’ veroordeelden) samenwonen in een soort micro-samenleving, waarin elk een bepaalde taak krijgt toebedeeld. Al snel vormen zich groepjes, zoals de Black Muslims, de Latino’s, de Italianen (in feite de maffia in de gevangenis), de Neonazi’s en de Homeboys. Elke groep heeft zijn leider en loopvolk, en als je als gevangene Em City binnenkomt kan je nogal moeilijk niet aan die clanvorming meedoen.

Zo komt Tobias Beecher (Lee Tergesen), een wegens het in dronken toestand doodrijden van een meisje veroordeelde advocaat, lichtjes tegen zijn zin bij de Arians van Vernon Schillinger (J.K. Simmons) terecht. Schillinger bestuurt zijn groepje als een führer en vernedert Beecher haast constant. De Italiaanse groep wordt geleid door maffioso Peter Schibetta (Eddie Malavarca) die bepaalt wie in de keuken werkt, en wiens groep de drugssmokkel en -handel in Em City controleert. De charismatische imam Kareem Said (Eamonn Walker) is een spirituele leider, die met zijn Black Muslims vastbesloten is het hypocriete Amerikaanse rechtssysteem ten val te brengen, en hij heeft specifieke ideeën hoe dit vanuit de gevangenis te doen.
Lees verder

CD: Queens of the Stone Age – Era Vulgaris

Posted in CD, Muziek on juli 2, 2007 by Frank

Queens of the Stone Age - Era Vulgaris

Laat ons direct doorheen de zure appel bijten: Era Vulgaris, de nieuwe van QOTSA, haalt nergens het niveau van zijn fantastische voorganger Lullabies to Paralyze. De groep grijpt op deze nieuwe meer terug naar de sound van hun eerste albums, en die is donker en grimmig. Stoner rock wordt dit wel eens genoemd, een soort mix van seventies hard rock met de verworvenheden van de grunge, hier en daar gekruid met een poppy of psychedelisch snuifje. Die sound werd op Songs for the Deaf en Lullabies opgeklaard met makkelijker in het gehoor liggende melodieën, maar no more dus. Back to the roots it is.

Era Vulgaris grossiert in granieten rock songs, die enkele luisterbeurten nodig hebben vooraleer je tot de kern doordringt. Dat is niet altijd vanzelfsprekend, een aantal songs, genre Suture Up Your Future of River in the Road doen me na die enkele beurten nog altijd weinig, maar daartegenover staan enkele verdienstelijke nummers: de slepende bluesrock van opener Turnin’ on the Screw, de hoekige stonerrock in Sick, Sick, Sick, het zweverig refreintje van I’m Designer, het leuke meezingertje Make It Wit Chu en het aanstekelijke 3’s & 7’s kunnen me wel overtuigen. Aardige plaat, maar ik prefereer hun debuut uit 1998 boven deze Era Vulgaris. Of het fenomenale Lullabies to Paralyze natuurlijk.