Archief voor december, 2007

5 * 3 * 2007

Posted in Algemeen, Muziek, Stomspel with tags on december 30, 2007 by Frank

3 artiesten die ik in 2007 leerde kennen

Tom Pintens
Eva De Roovere
– vele hitparade muziekjes, type Martin Solveig, die bruno.fm draait (ik had de hitparade al jaren geleden opgegeven, en er is echt niks dat mij van gedacht doet veranderen)

3 dingen die ik niet licht zal vergeten

– de aankondiging dat mijn werkgever als gevolg van overnamestrijd in drie stukken wordt gekapt
– de finale van de 4 * 100 meter op het wk atletiek (ik kwam net bij mijn ouders binnen toen de wedstrijd op gang werd geschoten)
– de babbel met Steve Wynn na het Danny & Dusty-concert

3 stommiteiten/blunders

– aan een collega vragen hoe het met zijn vrouw ging, terwijl hij al geruime tijd gescheiden was
– over mijn eigen voeten struikelen in de Sint Katelijnestraat (nee, er lag echt geen uitstekende steen of kassei)
– de derde kan ik me niet herinneren

3 dingen waar ik trots op ben

brusselblogt
– deze blog
– mijn bonom-foto’s in een tijdschrift (Move X)

3 gekochte of gekregen dingen

veel cd’s
– nog veel meer dvd’s
– mijn Sony W950i toestel

3 mensen die dit stokje van mij krijgen

– Guy van Boleuzia
Peter
Bruno

Concert: Admiral Freebee – 14 dec 2007 – Ancienne Belgique

Posted in Concert, Muziek with tags on december 15, 2007 by Frank

Drie concerten in vijf dagen – Deel 3

Admiral Freebee solo. Tom Van Laere was gisteren in de ab inderdaad alleen op het podium. Samen met zijn instrumenten: een piano, drie akoestische gitaren (waarvan een ongebruikt), vier electrische (waarvan drie ongebruikt), een banjo, en een hele resem mondharmonica’s. In een intieme sfeer was het publiek getuige van een man en zijn songs. Songs, die in deze sobere versies duidelijke associaties oproepen met de groten in het genre (Dylan, Young, J.J. Cale,…). Van J.J. Cale bracht Van Laere trouwens Magnolia, van Bob Dylan was er Man in the Long Black Coat, beide erg doorleefd gespeeld en gezongen, je kon een speld horen vallen in de ab.

Daarnaast waren er natuurlijk Van Laere’s eigen songs. Meer nog dan in de stevige rockversies, meer nog dan in de geproduceerde albumversies, viel op hoe goed die songs eigenlijk zijn. Nu eens aangrijpend emotioneel, dan weer behoorlijk humoristisch, steeds wist Van Laere de aandacht van het publiek vast te houden. De songs kwamen uit de drie albums van Admiral Freebee, hier en daar, vooral naar het einde van de set en in de bisnummers, doorspekt met nieuw werk, dat blijkbaar geprogrammeerd staat voor het volgende album dat in 2008 zou moeten verschijnen. Hoogtepunten opnoemen is moeilijk, ik had het gevoel dat het hele concert een langgerekt hoogtepunt was. Toch nog een speciale vermelding voor het helemaal herwerkte Oh Darkness, en voor bisnummer Get Out of Town, waarin Van Laere na het zinnetje I need a change uit een transistor overtuigende plattelandsgeluiden liet horen.

Admiral Freebee solo was sober, een tikkeltje eigengereid (zoals we Van Laere kennen), maar bovenal zeer sterk. Tom Van Laere heeft niet noodzakelijk een groep nodig om te schitteren, meer zelfs, de man wordt sterker wanneer hij tot de essentie wordt herleid: zijn songs.

Concert: Hooverphonic – 12 dec 2007 – Ancienne Belgique

Posted in Concert, Muziek with tags , , on december 12, 2007 by Frank

Geike Arnaert - foto Bart Azare
foto: Bart Azare

Drie concerten in vijf dagen – Deel 2

Hooverphonic speelde vanavond de premiere van hun nieuwe show, ter promotie van het nieuwe album. Het voorprogramma werd verzorgd door The Go Find, de groep van Orange Black zanger Dieter Sermeus. The Go Find grossiert in melodieuze poprock, waarin regelmatig referenties aan britpop bands a la Bloc Party te horen vallen. Twee gitaren, een ondersteunende bas, een expressieve drummer, en een toetsenman (de jarige Joris Caluwaerts of Zita Swoon fame), samen goed voor een aantal verdienstelijke songs. Een ontdekking, wat mij betreft.

Hooverphonic dan. Op hun nieuwe plaat The President of the LSD Golf Club verleggen ze het accent een beetje qua arrangementen; daar waar de groep het vroeger zocht in orkestrale dingen (strijkers, brede synths) ligt nu meer de nadruk op sixties instrumenten, zoals orgeltjes, clavecimbels of mellotrons. Elementen die trouwens ook op ouder werk nu en dan opdoken, maar dan eerder sporadisch. Daarnaast valt op dat songschrijver Alex Callier meer vocals voor zijn rekening neemt, zonder echter de centrale plaats van zangeres Geike Arnaert teniet te doen.

Op een podium werkt deze formule wonderwel. Minder bombast, meer emotie, en meer zweet was het resultaat. Songs als Circles, Stranger of nieuwe single Gentle Storm overtuigden echt. Bekende nummers als Dirty Lenses of Jackie Cane klonken frisser dan ooit. No More Sweet Music verraste met een swingend slot, waarin we ons even op een rockabilly show uit de jaren ’60 waanden, en ook Sometimes kreeg een verrassend nieuw arrangement, steunend op een pianoriedel geleend van John Lennon.

Daarnaast waren er de bekende hits (Eden, Club Montepulciano, Mad About You, Vinegar & Salt,…) die bij het publiek op meezingen werden onthaald. Deze soberder, meer relaxte uitvoering van Hooverphonic staat me wel aan. Gaat dat zien! (Ook donderdagavond nog in de Ancienne Belgique, voor zover ik weet zijn er nog tickets.)

Concert: Thurston Moore – 10 dec 2007 – Ancienne Belgique

Posted in Concert, Muziek with tags , on december 10, 2007 by Frank

Thurston Moore - foto Markie69
foto Markie69

Drie concerten in vijf dagen – Deel 1

Bijna dag op dag een jaar nadat Thurston Moore met zijn hoofdberoep Sonic Youth in Schaarbeek passeerde, kwam hij nu zijn recente solo uitstapje Trees Outside the Academy voorstellen in de ab. Trees is een plaat waarop het gebruik van akoestische gitaren opvalt, wat Moore echter niet belet zijn unieke, tussen melodieuze pop, hardcore punk en avant garde noise schipperende muziekstijl trouw te blijven.

De akoestische trend zette zich vanavond door op het podium: twee akoestische gitaren (naast Moore, was er Chris Brokaw, bekend van Come en Codeine) en een viool (Samara Lubelski), begeleid door bassist Matthew Heyner en Sonic Youth-drummer Steve Shelley. Moore bracht zowat de hele recente cd, nu eens stevig rockend dan weer dromerig zwevend, en ondanks de akoestische opstelling hier en daar gekruid met een stevige noise en feedback opstoot. Moore bedankte het publiek voor de opkomst, we hadden net zo goed naar het reunie concert van Led Zeppelin in Engeland kunnen gaan. Naarmate de set vorderde sloeg de begeestering over op de zaal. En toen tijdens de bissen (met enkel nummers uit Moore’s vorige solo-plaat Psychic Hearts uit 1995) dan toch de elektrische gitaren werden bovengehaald, kreeg Moore de ab in lichterlaaie. Mijn oren galmen nog wat na, maar ik was getuige van een goed tot uitstekend concert. Ook zonder Sonic Youth staat Thurston Moore zijn mannetje.

Concert: De Mens – 30 nov 2007 – Beursschouwburg

Posted in Concert, Muziek with tags , on december 2, 2007 by Frank

De Mens - foto Luts
Foto Luts

Terwijl buiten de drukte van de Kerstmarkt op gang kwam in een druilerige regen, speelde De Mens het laatste concert in de reeks 15 Jaar De Mens. En dat in dezelfde zaal waar het 15 jaar eerder begon: de Brusselse Beursschouwburg. “Eindelijk terug in Brussel”, zei Frank Vander linden terecht, vastbesloten er een feest van te maken.

En een feest is het geworden. De aftrap werd gegeven met een stomend Luide Muziek in Kleine Auto’s, de single uit hun nieuwste cd Onder de Duinen. Er volgde nog een reeks nummers uit die plaat waarvan vooral Onder de Duinen en Blind, Doof of Erger bleven hangen. En daarna begon het feest pas echt met een bloemlezing uit het oeuvre van de groep, een soort best of als het ware, waarbij opvalt hoeveel klassieke Vlaamse rocksongs Vander linden, Michel De Coster en Dirk Jans op hun kerfstok hebben staan. Kim Is Dood, Zonder Verlangen, Sex Verandert Alles, Jeroen Brouwers (Schrijft een Boek), En in Gent, Sheryl Crow I Need You So, Ergens Onderweg en tijdens de bissen Dit Is Mijn Huis (Vander linden: “Gewoonlijk spelen we dat niet, want dat huis hebben we niet meer.” De Coster: “Irene heb je toch ook niet meer?”), Maandag en Irene: het feest kon niet op, de zaal ging uit zijn dak, en de fanclub had een verjaardagstaart bij. Ook nog een moment van ontroering, toen Vander linden solo het mooie Moet Ik Dankbaar Zijn? bracht.

Game, set en match voor De Mens, en veel geluk voor de volgende 15 jaar.