Archief voor februari, 2008

Concert: Black Francis – 26 feb 2008 – Botanique

Posted in Concert, Muziek with tags , , , on februari 27, 2008 by Frank

Animal van The Muppet Show leeft! En hij speelt drums bij Bobbie Peru, een Brits combo dat gisteren support act mocht spelen voor het Black Francis-concert. Een merkwaardig combo, dat wel: naast de drummer die er niet alleen uitzag als Animal, maar ook in dezelfde stijl drumt (inclusief een oerschreeuwtje op zijn tijd), waren er nog een bassist met een hanenkam en een zanger/gitarist met een nerd-kapsel, die verder gekleed ging in een rode overall, behangen met medaillons. Muzikaal mengde Bobbie Peru stoner rock met new wave van de late jaren 1970, genre Wire, XTC en Devo (ik vermoed zelfs een Devo-cover gehoord te hebben). Van een groep die met zijn groepsnaam refereert aan één van de meest memorabele karakters uit het oeuvre van David Lynch, wil ik me toch meer herinneren dan enkel de drummer.

Black Francis kent u dan weer vooral als de zanger van de Pixies, niet geheel en al ten onrechte één van de meest mythische groepen in het genre van de punk-gitaar-rock. Na de split van zijn groep ging Charles Thompson (zoals de man in werkelijkheid heet) vele jaren als Frank Black door het leven. Zijn solocarrière bleef echter altijd in de schaduw staan van de herinnering aan de Pixies, en dat was grotendeels ook terecht. Na de reünie van de Pixies enkele jaren geleden, nam hij weer de naam Black Francis aan, en bracht als dusdanig het album Bluefinger uit, een soortement rock opera die het leven vertelt van de Nederlandse muzikant/schilder Herman Brood.

En het was uit deze Bluefinger dat Black Francis gisteren vooral putte. Meestal waren de versies die hij live speelde, beter dan die op de cd – zo rockte Threshold Apprehension een vrolijk eind weg, overtuigde Tight Black Rubber met een pompende baslijn, en Angels Come to Comfort You en Lolita waren ronduit mooi. Schoonheid kan dus ook uit een simpele gitaar-bas-drum opstelling komen. Andere songs bleven in mijn ogen twijfelaars (Test Pilot Blues, of de Brood-cover You Can’t Break a Heart and Have It). Hier en daar speelde Black Francis een song uit ChristmassDead Man’s Curve en (Do What You Want) Gyaneshwar waren ook weer overtuigender dan op de plaat. Black Francis excuseerde zich schertsend voor de saaie opera, verliet breed lachend het podium, en kwam niet meer terug voor bisnummers. En ook geen Pixies-songs gehoord. De man heeft aan de recente reünie duidelijk een wrang gevoel overgehouden.

Al bij al een fijn concert, met enkele sterke momenten. Maar misschien was ik toch beter een derde maal naar Zita Swoon in a Box geweest…

Concert: Willy DeVille – 16 feb 2008 – Ancienne Belgique

Posted in Concert, Muziek with tags , on februari 17, 2008 by Frank

Willy DeVille - foto ShakeFrog
foto: ShakeFrog

Willy DeVille. Zo heel vertrouwd ben ik niet met zijn muziek. Ik ken hem vooral van enkele (radio)hitjes, nog veelal daterend uit de Mink DeVille-periode (u weet wel, de jaren ’80 van vorige eeuw – ik word oud). Gisteren, in de AB, kwam hij een nieuwe plaat voorstellen, Pistola. Hij deed dat samen met de zogenaamde Mink DeVille Band: een drummer, een percussionist, een bassist, een (macho) gitarist, een pianist, en twee zwarte backing zangeressen – u kent dat wel, van het soort dat lekker in het vlees zit.

Afgaande op het concert moet die nieuwe cd nogal bluesy klinken. Veel – luide – blues-gitaarakkoorden, DeVille die regelmatig blues-schema’s uit een mondharmonica toverde, hier en daar gekruid met een funky baslijn of een latino-ritme. Niet slecht allemaal, maar het ging soms een beetje aan mij voorbij. Al kon dat ook wel komen door een eerder moeilijke start (ik had de indruk dat DeVille zich in het eerste deel van het concert nogal druk maakte over een paar onduidelijke technische beslommeringen), en ook het feit dat “de Willy” niet geheel en al nuchter leek, speelde me soms parten. Anderzijds was vooral de tweede helft wel aangenaam, en presenteerde hij ons op een aantal zeer genietbare songs. Hier en daar een oude bekende in de setlist geschoven (Spanish Stroll, Italian Shoes, Demisado Corazon), en ook enkele leuke covers (Hey Joe, en vooral Heartbreak Hotel), en de eindbalans is toch positief. Al hadden die twee zangeressen wel iets minder in de mix weggestopt gemogen.

Concert: Neil Young – 11 feb 2008 – Stadsschouwburg

Posted in Concert, Muziek with tags on februari 13, 2008 by Frank

Neil Young, ofte Dinosaur Sr., speelde ten dans in de Antwerpse Stadsschouwburg maandagavond. Nu ja, ten dans, er staan klapstoeltjes in de zaal, en ook het concert zelf was niet echt om te dansen. Maar dat hoeft ook niet, naar een Neil Young-concert ga je vooral voor de man, zijn songs, en zijn gitaarspel. Alle drie waren ze in grote doen maandagavond.

Na een gezellig, maar wat te vlak, optreden van echtgenote Pegi, speelde Young eerst een uur akoestisch, en solo. Hij koos daarbij uit een leger van 7 gitaren, twee piano’s, een banjo en een hele resem mondharmonica’s. Van opener From Hank to Hendrix, over klassiekers als Harvest en A Man Needs a Maid, tot afsluiter Love Is a Rose hield Young zijn publiek in de ban. Tussendoor leek hij wat verstrooid rond te dwalen op het podium, schijnbaar inspiratie zoekend, en/of mijmerend over de ouderwetse stage lights, iets wat je tegenwoordig nog zelden ziet. Hij gaf ook toe dat alle liedjes op elkaar lijken, but hey, what can you do

Na een pauze van 20 minuten was Young terug, nu met zijn electrische gitaar, en begeleid door Ralph Molina (drums), Ben Keith (gitaar, steelguitar en piano) en Rick “the Bass Player” Rosas, die hij voorstelde als een relatively new group member (hij speelde nog maar 20 jaar met Young). De electrische set opende met een stevig Mr. Soul, gevolgd door nog een klassieker, Everybody Knows This Is Nowhere. Ook minder bekend werk kwam aan bod, waaronder – tot mijn grote vreugde – Winterlong, een song die u vooral in de versie van de Pixies kent. Young speelde gitaar alsof zijn leven ervan af hing, hij leek bij momenten te willen opstijgen van de grond. De set werd besloten met een lang uitgesponnen, maar absoluut fabuleuze versie van No Hidden Path, van zijn nieuwste cd Chrome Dreams II.

Als extraatjes serveerde Young het publiek op twee absolute klassiekers, Cinnamon Girl en Cortez the Killer. Het was bijna middernacht, een kleine drie uur muziek dus, en ik heb Neil Young gezien als een mens van vlees en bloed, niet als een plaatje in de verte op een veel te groot podium. Dat alleen al was de erg hoge ticketprijs waard. Daarenboven straalt de man zoveel charisma uit met enkele simpele gitaarakkoorden, dat het concert een haast religieuze ervaring werd – en aan de reactie van sommige fans te horen was het dat voor hen ook. Daarenboven is de Antwerpse Stadsschouwburg een absolute ontdekking als concertzaal, ongetwijfeld vanuit akoestisch standpunt de beste concertzaal die ik ooit mocht meemaken.