Concert: Neil Young – 11 feb 2008 – Stadsschouwburg

Neil Young, ofte Dinosaur Sr., speelde ten dans in de Antwerpse Stadsschouwburg maandagavond. Nu ja, ten dans, er staan klapstoeltjes in de zaal, en ook het concert zelf was niet echt om te dansen. Maar dat hoeft ook niet, naar een Neil Young-concert ga je vooral voor de man, zijn songs, en zijn gitaarspel. Alle drie waren ze in grote doen maandagavond.

Na een gezellig, maar wat te vlak, optreden van echtgenote Pegi, speelde Young eerst een uur akoestisch, en solo. Hij koos daarbij uit een leger van 7 gitaren, twee piano’s, een banjo en een hele resem mondharmonica’s. Van opener From Hank to Hendrix, over klassiekers als Harvest en A Man Needs a Maid, tot afsluiter Love Is a Rose hield Young zijn publiek in de ban. Tussendoor leek hij wat verstrooid rond te dwalen op het podium, schijnbaar inspiratie zoekend, en/of mijmerend over de ouderwetse stage lights, iets wat je tegenwoordig nog zelden ziet. Hij gaf ook toe dat alle liedjes op elkaar lijken, but hey, what can you do

Na een pauze van 20 minuten was Young terug, nu met zijn electrische gitaar, en begeleid door Ralph Molina (drums), Ben Keith (gitaar, steelguitar en piano) en Rick “the Bass Player” Rosas, die hij voorstelde als een relatively new group member (hij speelde nog maar 20 jaar met Young). De electrische set opende met een stevig Mr. Soul, gevolgd door nog een klassieker, Everybody Knows This Is Nowhere. Ook minder bekend werk kwam aan bod, waaronder – tot mijn grote vreugde – Winterlong, een song die u vooral in de versie van de Pixies kent. Young speelde gitaar alsof zijn leven ervan af hing, hij leek bij momenten te willen opstijgen van de grond. De set werd besloten met een lang uitgesponnen, maar absoluut fabuleuze versie van No Hidden Path, van zijn nieuwste cd Chrome Dreams II.

Als extraatjes serveerde Young het publiek op twee absolute klassiekers, Cinnamon Girl en Cortez the Killer. Het was bijna middernacht, een kleine drie uur muziek dus, en ik heb Neil Young gezien als een mens van vlees en bloed, niet als een plaatje in de verte op een veel te groot podium. Dat alleen al was de erg hoge ticketprijs waard. Daarenboven straalt de man zoveel charisma uit met enkele simpele gitaarakkoorden, dat het concert een haast religieuze ervaring werd – en aan de reactie van sommige fans te horen was het dat voor hen ook. Daarenboven is de Antwerpse Stadsschouwburg een absolute ontdekking als concertzaal, ongetwijfeld vanuit akoestisch standpunt de beste concertzaal die ik ooit mocht meemaken.

Advertenties

2 Reacties to “Concert: Neil Young – 11 feb 2008 – Stadsschouwburg”

  1. Wow, klinkt goed en veelbelovend. Zelf ga ik 20 februari in Amsterdam; laten we hopen dat het net zo fijn zal zijn

    Sylvie

  2. Christine Says:

    Ik was daar ook die bewuste maandagavond, en kan alleen maar tenvolle beamen wat hierboven geschreven staat … een magisch concert en zijn dure prijs waard !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: