Archive for the CD Category

Inhaalbeweging 1

Posted in CD, DVD, Muziek on oktober 14, 2007 by Frank

De laatste tijd niet veel tijd (en energie) overgehad voor het bloggen. Tenzij dan de occasionele bijdrage aan brusselblogt. Dat betekent echter niet dat ik niks meer geconsumeerd heb op cd- of dvd-vlak. Alleen vond ik om de een of andere reden de drive niet om de neerslag daarvan hier achter te laten. Maar om u toch een idee te geven, hierbij een overzichtje van wat er muzikaal door mijn wereld is komen gefietst.

Zjef Vanuytsel (antologie)

Zjef Vanuytsel - Zjef Vanuytsel (5CD +DVD)

De vijf studio-platen van Zjef Vanuytsel, aangevuld met een dvd met daarop verschillende opnamen uit de vrt-archieven. U kent natuurlijk vooral klassiekers als De Zotte Morgen, Hop Marlene, Houten Kop,… maar ook de minder bekende stukjes uit ’s mans oeuvre zijn de moeite waard, indien u tenminste houdt van rustige weemoedige muziek van eigen bodem. Zjef Vanuytsel tekende verantwoordelijk voor een flink deel van de soundtrack van mijn jeugd, dus een gezonde portie jeugdsentiment komt hier ook om de hoek kijken.

The Chemical Brothers – We Are the Night

The Chemical Brothers - We Are the Night

Ik heb steeds een zwak gehad voor deze in de dansmuziek verzeild geraakte hippies. We Are the Night moet zeker niet onderdoen voor hun betere werk, dus get wild and groovy met de heren Rowlands en Simons.

Smashing Pumpkins – Zeitgeist

Smashing Pumpkins - Zeitgeist

De terugkeer van Billy Corgan en drummer Jimmy Chamberlin; de andere originele Pumpkins hadden er geen zin in. Na het horen van Zeitgeist begrijp ik waarom – niet slecht allemaal, maar Zeitgeist komt nergens ook maar in de buurt van klassiekers als Gish, Siamese Dream of Melan Collie. Ik vond zelfs de plaat van Corgans zijstapje Zwan beter. Toch nog altijd beter dan pakweg 90% van de concurrentie, maar een gevoel van teleurstelling overheerst.

Scraping Foetus Off the Wheel – Hole & Nail

Foetus - HoleFoetus - Nail

Re-release van twee klassiekers van het meest exuberante eenmansorkest mij bekend. Achter de Foetus-groepsnamen gaat Australier Jim Thirlwell schuil. Na twee platen als You’ve Got Foetus on Your Breath, produceerde hij in 1983 en 1984 de twee ultieme klassiekers uit het alternatieve industrial-met-een-knipoog genre. Nu geremasterd in mooie digipakjes is het opnieuw genieten van klassiekers als I’ll Meet You in Poland, Baby (een liefdesliedje met als protagonisten Hitler en Stalin), Sick Man (een Batman-achtige Nick Cave parodie), en surf comedy Satan Place op Hole. Nail is de weergave van de denkbeeldige opera Pigdom Come, met als uitschieters Enter the Exterminator en Descent into the Inferno. Absoluut verplichte kost!

Meat Puppets – Rise to Your Knees

Meat Puppets - Rise to Your Knees

De Meat Puppets maakten in de jaren 1980 verscheidene klassiekers in verscheidene genres (cow punk, psychedelica, desert rock, en grunge – ook al was die term dan nog niet uitgevonden). Na het onverwachte succes van single Backwater op de dool geraakt in de jaren 1990, het nieuwe millennium zag luxueuze re-releases van hun klassieke oeuvre, en een mislukte poging tot re-incarnatie van de groep rond songschrijver Curt Kirkwood zonder andere originele groepsleden. Nu vervoegt bassist Cris Kirkwood na jaren van drugsverslaving en een tijd in de gevangenis weer zijn songschrijvende broer Curt voor deze Rise to Your Knees. Hoezeer ik ook van de Meat Puppets hou, deze plaat lijkt nergens naar. De Pups zijn nog slechts een schaduw van de speelse band die ze vroeger waren, en serveert ons enkel wat opgewarmde kost en flauwe doorslagjes van klassieke Puppets-songs. Een keer opgezet, en sindsdien vergeten.

Pawlowski, Trouve & Ward

Pawlowski / Trouve / Ward - Split

De drie drijvende krachten achter The Love Substitutes brengen hiermee enkele home demos op de markt. Leuk, maar weinig dat blijft hangen. Mauro’s bijdragen lijken mij de leukste.

The Kids – Anthology

The Kids - The Kids Anthology

Ludo Mariman kon kiezen tussen voetbal en punk. Hij koos het laatste. De gevolgen zijn nu weer uitgebracht in deze antologie, gaande van de punk van Bloody Belgium tot de poprock van There Will Be No Next Time. Inclusief een dvd met een wat wisselvallig concert in Borgerhout.

Manu Chao – La Radiolina

Manu Chao - La Radiolina

Ex opperhoofd van het fantastische Mano Negra. Maakt met La Radiolina nu al een tweede doorslag van zijn solo succes Clandestino. Leuk wiegende muziek voor zwoele zomeravonden, maar mag het volgende keer iets meer zijn Manu?

Black Francis – Bluefinger

Frank Black - Bluefinger

Frank Black heet weer Black Francis, net zoals in zijn Pixies-dagen. Bluefinger blijkt een themaplaat rond de figuur van de Nederlandse rockster Herman Brood. Er staat ook een cover van Brood op. Daarmee is alles gezegd. Ik had liever Frank Black solo dan Black Francis solo.

Foo Fighters – Echoes, Silence, Patience & Grace

Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

Dave Grohl wordt ouder. Op de vorige plaat In Your Honor scheidde hij zijn rock-kant vakkundig van zijn melancholische kant. Hier tracht hij beiden te verzoenen. Het werkt meestal.

Les Claypool – Fancy

Les Claypool - Fancy

DVD met fragmenten uit Claypools Amerikaanse tournee na diens soloplaat Of Whales and Woe. Moderne prog rock met veel gesoleer en waanzinnige teksten. Je moet er voor zijn, ik ben er helemaal voor. Memorabel is ook de dvd-extra met verschillende van ’s mans toespraken tot het publiek. Een constante: al wie iets naar het podium keilt wordt door Claypool beschuldigt van small penis syndrome. I love this man.

Chuck Prophet – Soap and Water

Chuck Prophet - Soap and Water

Gitarist bij Green on Red (geweest). Nu woensdag te zien in de AB Club. Prophet maakt om de twee a drie jaar een plaat met traditionele folk/country/roots/rock, af en toe met een snuifje moderne electronica ertussen, en doet dat telkens goed.

Danny & Dusty – Here’s to You, Max Morlock

Danny & Dusty - Here's To You Max Morlock - Danny & Dusty Live in Nuremberg

Leuke neerslag van een concert in Nuremberg, eerder dit jaar. De live cd’s en dvd geven een goed beeld van de soms wat slordige, maar altijd warme en amicale manier waarop Steve Wynn en Dan Stuart de oude klassiekers van The Lost Weekend mixen met het materiaal van de recente Cast Iron Soul cd. De dvd gaat om de drie a vier dagen mijn speler in, en dat wil wat zeggen…

Nog meer recent materiaal van PJ Harvey, De Mens, Hooverphonic, Thurston Moore en Beirut volgt later.

CD: Frank Black – 93-03

Posted in CD, Muziek on juli 9, 2007 by Frank

Frank Black - 93-03

Na het tussendoortje Christmass van rond de jaarwisseling, gooit Frank Black nog een tussendoortje op de markt. 93-03 fietst lustig door ’s mans solo-carrière na de split van de Pixies tot en met 2003; om één of andere onduidelijke reden komen de meer country en folk gerichte albums Honeycomb en Fast Man Raider Man, daterend uit 2005 en 2006, op deze verzamelaar niet aan bod.

We vinden relatief veel werk uit de eerste twee albums Frank Black en Teenager of the Year, vier en vijf tracks respectievelijk. Het is vooral een blij weerzien met vinnige rockers als Czar, Old Black Dawning of Freedom Rock. Uit The Catholics periode onthou ik vooral I Gotta Move, Bad Harmony, Massif Centrale en Hermaphroditos, al kon de selectie wat mij betreft anders en beter geweest zijn (geen Blast Off, geen St. Francis Dam Disaster, geen If It Takes All Night). Twee mooie rustpunten zijn Manitoba, met meezingrefrein (I have seen the face of god and I was not afraid, I have seen the face of god and I have dearly paid), en I Don’t Want to Hurt You (Every Single Time).

Als extra track is er een voorproefje uit Bluefinger, het echte nieuwe album dat Black binnenkort als Black Francis uitbrengt. Threshold Apprehension heet die track, en die is ruiger en wilder dan wat Black de laatste jaren uitbracht, met een zangpartij die expliciet naar de vroege Pixies verwijst. Naar het schijnt was het de bedoeling dat dit op een nieuw Pixies-album zou terecht komen, maar die plaat lijkt dus niet te lukken. Echt overtuigen doet Threshold Apprehension niet, maar laat ons niet vooruit lopen, misschien valt de rest van Bluefinger wel mee. Er zit nog een tweede cd bij 93-03, met daarop live opnamen, waaronder een versie van Roxy Music’s Remake/Remodel. In de USA en in Japan staan er andere songs op de live bonus disc, wellicht een trucje om de verzamelaars op kosten te jagen.

93-03 biedt een leuk maar niet helemaal volledig overzicht van Blacks carrière na de Pixies, de groep in wiens schaduw zijn solo-werk wel eeuwig zal blijven staan. Ik ben ondertussen helemaal benieuwd naar Bluefinger.

CD: Queens of the Stone Age – Era Vulgaris

Posted in CD, Muziek on juli 2, 2007 by Frank

Queens of the Stone Age - Era Vulgaris

Laat ons direct doorheen de zure appel bijten: Era Vulgaris, de nieuwe van QOTSA, haalt nergens het niveau van zijn fantastische voorganger Lullabies to Paralyze. De groep grijpt op deze nieuwe meer terug naar de sound van hun eerste albums, en die is donker en grimmig. Stoner rock wordt dit wel eens genoemd, een soort mix van seventies hard rock met de verworvenheden van de grunge, hier en daar gekruid met een poppy of psychedelisch snuifje. Die sound werd op Songs for the Deaf en Lullabies opgeklaard met makkelijker in het gehoor liggende melodieën, maar no more dus. Back to the roots it is.

Era Vulgaris grossiert in granieten rock songs, die enkele luisterbeurten nodig hebben vooraleer je tot de kern doordringt. Dat is niet altijd vanzelfsprekend, een aantal songs, genre Suture Up Your Future of River in the Road doen me na die enkele beurten nog altijd weinig, maar daartegenover staan enkele verdienstelijke nummers: de slepende bluesrock van opener Turnin’ on the Screw, de hoekige stonerrock in Sick, Sick, Sick, het zweverig refreintje van I’m Designer, het leuke meezingertje Make It Wit Chu en het aanstekelijke 3’s & 7’s kunnen me wel overtuigen. Aardige plaat, maar ik prefereer hun debuut uit 1998 boven deze Era Vulgaris. Of het fenomenale Lullabies to Paralyze natuurlijk.

CD: Vive la Fête – Jour de Chance

Posted in CD, Muziek on juni 30, 2007 by Frank

Vive La Fête - Jour de Chance

Vive la Fête, de muzikale uitlaatklep van het koppel Els Pynoo-Danny Mommens, is zo’n groep waar ik altijd een beetje met gemengde gevoelens naar gekeken/geluisterd heb. Hun combinatie van dance beats en de door Pynoo steevast in schoolboekjes-Frans gezongen teksten lijkt op papier nogal licht uit te vallen. Op papier, want ze slagen er toch in regelmatig de aandacht vast te houden met een aanstekelijk melodietje links en een verslavend ritme rechts. Pas na hun vorige plaat, Grand Prix waarop het belang van Mommens’ gitaarwerk fel toenam, en een concert vorig jaar op Couleur Café, ben ik er meer in gaan geloven.

En nu is er Jour de Chance, waarop de op Grand Prix ingeslagen weg wordt verdergezet. Het album biedt ons opzwepende electropop, waarin een zekere Lio-factor in Pynoo’s zangpartijen gekoppeld wordt aan stevige beats en synths, overgoten met wat van The Cult geleend stevig gitaarwerk. Erg overtuigend in deze categorie zijn openers Aventures Fictives en Mais, en verderop in het album ook Tout Fou. Single La Route hoort u dezer dagen op de radio, een met een bitterzoet string arrangement ingezet nummer waarop Pynoo doet denken aan de vrouwen in Gainsbourgs muziek (dochter Charlotte, of Jane Birkin bijvoorbeeld) terwijl Mommens in de achtergrond murmelt als was hij Serge zelf. Nog meer eerbetoon aan de Franse muziekcultuur vinden we in afsluiter Love Me, Please Love Me, een cover van een smartlap van Michel Polnareff, met een mooie pianoriedel en zweverige synths en een op de toppen van haar tenen zingende Pynoo: mooi (als je na het einde tien minuten wacht volgt er nog een tweede minimale synthesizer-versie van deze song).

Tracks als Une par Une of Stupid Femme leveren ons electro (new) beats met gewild domme tekst, gegarandeerde succesnummers voor al uw scoutsfuiven. Quatsch doet hetzelfde, maar hier is het Mommens die in simpel Duits oreert (Was sollen Sie mit dem Quatsch?). Absoluut hoogtepunt wat mij betreft is het door Pynoo en Dirk Jans (in het dagelijkse leven drummer bij De Mens) geschreven Je suis fachée avec toi: speelse pop met een vrolijke gitaarriedel en meezingrefrein, in een rechtvaardige wereld (in de mijne dus) nu al goed voor dé zomerhit van 2007.

Jour de Chance van Vive la Fête is geen grote kunst, maar wel een plaat waar je veel plezier mee kan beleven. Wat mij betreft hun beste overigens.

CD: Suzanne Vega – Beauty & Crime

Posted in CD, Muziek on juni 19, 2007 by Frank

Suzanne Vega - Beauty & Crime

Ik heb nu ettelijke keren naar Beauty & Crime geluisterd, de zevende langspeler van de nu 48-jarige Newyorkse zangeres Suzanne Vega met het jongemeisjes-stemmetje. En telkens overkomt me hetzelfde: de eerste vijf, zes nummers behoren tot het beste wat ze ooit opnam, maar daarna stuikt de plaat ineen als een natte dweil.

U kent Vega natuurlijk vooral van haar hitjes Marlene on the Wall, Luka en Tom’s Diner, alle uit haar beginperiode, midden jaren ’80. In de jaren die volgden is ze hetzelfde soort platen blijven maken, al was er in de jaren ’90 een creatief hoogtepunt, toen de albums 99.9F° en Nine Objects of Desire verschenen, geproduceerd door haar toenmalige echtgenoot Mitchell Froom, die van vooral de eerste een avontuurlijke luisterbeleving maakte.

Na de scheiding verscheen er nog een album, het middelmatige Songs in Red and Gray, en nu dus, 22 jaar na haar debuut, haar zevende langspeler, en wel bij het gerenommeerde label Blue Note. Beauty & Crime is beter dan zijn voorganger, maar is jammer genoeg te onevenwichtig om naast haar beste platen te staan.

Zoals gezegd start het album sterk met Zephyr & I, waarin Vega zoals zo dikwijls mijmert over New York, en de mensen in die stad. Erg sterk zijn ook de al even beschouwende songs New York is a Woman, Edith Wharton’s Figurines en Pornographer’s Dream. Single Frank & Ava (over Sinatra en Gardner) is een aanstekelijk popdeuntje. Maar vanaf Bound, een slepende song die minstens twee minuten te lang duurt, slaagt Vega er niet in de aandacht helemaal vast te houden, al bevat Unbound nog enkele dance beats (wat zo’n DNA remix niet bewerkstelligt), maar zonder de finesse die Froom indertijd in deze stijlfiguur wist te leggen.

Het verdict: als u geen fan bent en nog niks van Suzanne Vega in huis heeft, is een goeie verzamelaar wellicht meer aangewezen als eerste aankoop, deze plaat is een beetje een twijfelgeval. Doelgericht downloaden kan hiervoor soelaas bieden.

CD: Prefab Sprout – Steve McQueen Legacy Edition

Posted in CD, Muziek on juni 3, 2007 by Frank

Prefab Sprout - Steve McQueen

Naar aanleiding van de release van deze Legacy Edition van Prefab Sprouts Steve McQueen, heb ik eens geprobeerd me te herinneren wat britpop in de jaren ’80 voorstelde. En dat bleek een bijzonder lastige opdracht, want buiten de redelijk fantastische Smiths kon ik me niet direct een andere gedenkwaardige groep of artiest herinneren.

Het moet gezegd: de jaren ’80 hebben alles tegen. Eind jaren ’70 was er de punk- en new wave-explosie, met de kortstondige voetzoekers van de Sex Pistols en de guerilla-punk van The Clash, de pure pop van Wire, de stuiterende wave van XTC, het kille doemdenken van Joy Division en het vakmanschap van Elvis Costello. De dance muziek van o.m. The Chemical Brothers kwam er pas in de jaren ’90. En wat was er tussenin? Een alleenheerschappij van de heren Morrissey en Marr, zo lijkt het wel. En de nietsontziende blast van The Jesus and Mary Chain, even. Ik herinner me verder de meer matuur geworden Clash, of het doorgroeien van Costello en XTC. En U2 natuurlijk, maar dat zijn Ieren, dus die mogen hier even niet meedoen.
Lees verder

CD: Green on Red – BBC Sessions

Posted in CD, Muziek on mei 28, 2007 by Frank

Green on Red - BBC Sessions

Deze cd bevat, zoals de titel doet vermoeden, opnames voor de BBC, alle daterend tussen 1989 en 1992. We hebben dus te maken met Green on Red Part 2; als gevolg van spanningen tussen de groepsleden besloten songschrijver/zanger Dan Stuart en gitarist Chuck Prophet na 1988 als duo door te gaan zonder de anderen, en met wisselende begeleiders. De platen die Stuart en Prophet uitbrachten in die jaren (Here Come the Snakes, This Time Around, Scapegoats en Too Much Fun) waren van een degelijk niveau (Stuart is en blijft een goeie songschrijver, Prophet een uitmuntende gitarist) maar misten de bubbels die vooral van Gas Food Lodging zo’n sprankelende mijlpaal in de gitaarrock maakte.

BBC Sessions toont ons een verrassend relaxte Green on Red. Daar waar de studioplaten soms wat gemaakt klinken, en de optredens nerveuze bedoeningen waren, zit de groep hier als het ware vanuit de luie zetel te musiceren. In de door Stuart geschreven liner notes staat inderdaad dat I could sit back and let the players play, while absorbing all that institutional calm. Eén en ander resulteert in laid back country blues covers als Jimmy Reeds Itch and Shout of Waylon Jennings’ Are You Sure Hank Done It This Way?. Ook eigen songs als Man Needs Woman, Zombie for Love en Good Patient Woman ademen een gezonde dosis spelplezier.

Absoluut niet te missen zijn een versie van Bob Dylans Billy (uit de Pat Garrett & Billy the Kid soundtrack), een omineuze versie van Sun Goes Down, bezwerende bluesrock in D.T. Blues en een tussen luid en stil contrasterend Fading Away (samen met Hair of the Dog de enige GoR Part 1 song hier aanwezig). Kippenvel krijg ik van Baby Loves Her Gun, een met de juiste knik in de stem gezongen nummer over een emotioneel verstoord meisje (Baby loves her gun, for a little fun she likes to drive nude at night, shooting out street lights).

Om nogmaals Dan Stuarts liner notes te citeren: We would plunk ourselves down and pretend to be the country blues artists that we actually were. BBC Sessions is wellicht het beste Green on Red Part 2 album dat je kan vinden.