Guess this city

Posted in Brussel, Foto on november 11, 2007 by Frank

Om een of andere reden, koos Fred Lanigan 20 van mijn Brussel-foto’s voor zijn Guess This City website.

KVS

Concert: Chuck Prophet – 17 okt 2007 – AB Club

Posted in Concert, Muziek with tags on oktober 18, 2007 by Frank

Chuck Prophet - foto ShakeFrog
foto ShakeFrogmeer foto’s

Woensdagavond speelde Chuck Prophet ten dans in de oergezellige AB Club. Prophet maakte indertijd (ongeveer tussen 1985 en 1992) naam als de begenadigde gitarist van de Amerikaanse rockband Green on Red. Na de split van die groep was hij actief als side-man of songleverancier bij Dan Penn, Solomon Burke, Alejandro Escovedo, Cake, Warren Zevon en Silos, en produceert hij met de regelmaat van een klok degelijke solo albums, waarop hij de Amerikaanse rock-traditie hoog houdt met zijn mix van roots rock, blues, bluegrass, hier en daar een snuifje country of een scheutje electronica.

Dit jaar verscheen Soap and Water, ’s mans nieuwe werkstuk, en het Europese luik van de promotour daarvoor werd gisteren in de AB afgerond met een bijzonder hoogstaand concert. Daar waar zijn studiowerk best valt te omschrijven als beschaafd en ingehouden rockend, ontbindt hij op een podium zijn duivels in een twee uur durende show waar het zweet letterlijk vanaf gutst. Prophet combineert vakmanschap als songschrijver met bovengemiddelde gitaarsolo’s. Bovendien heeft hij nog een geheim wapen in huis: zijn achtergrondzangeres, toetseniste, gitariste en vrouw Stephanie Finch, begenadigd met een hemelse stem, en door Prophet uitgedaagd om ook enkele nummers te zingen.

De set bestond grotendeels uit songs van de nieuwe plaat – A Woman’s Voice, traag slepende blues met een donkere ondertoon, en Let’s Do Something Wrong waren hier hoogtepunten – afgewisseld met ouder werk, zoals Age of Miracles, Homemade Blood of het licht hilarische You Did (Bomp Shooby Dooby Bomp). Tijdens de bissen presenteerde Prophet ons een intens mooie versie van Mink DeVille’s Spanish Stroll, afsluiten deed hij akoestisch met Heart Breaks Like the Dawn. Chuck Prophet, ik had hem degelijk verwacht, maar hij overtrof mijn verwachtingspatroon moeiteloos.

Musical open mind (?)

Posted in Muziek, Stomspel with tags on oktober 16, 2007 by Frank

last fm

Inhaalbeweging 1

Posted in CD, DVD, Muziek on oktober 14, 2007 by Frank

De laatste tijd niet veel tijd (en energie) overgehad voor het bloggen. Tenzij dan de occasionele bijdrage aan brusselblogt. Dat betekent echter niet dat ik niks meer geconsumeerd heb op cd- of dvd-vlak. Alleen vond ik om de een of andere reden de drive niet om de neerslag daarvan hier achter te laten. Maar om u toch een idee te geven, hierbij een overzichtje van wat er muzikaal door mijn wereld is komen gefietst.

Zjef Vanuytsel (antologie)

Zjef Vanuytsel - Zjef Vanuytsel (5CD +DVD)

De vijf studio-platen van Zjef Vanuytsel, aangevuld met een dvd met daarop verschillende opnamen uit de vrt-archieven. U kent natuurlijk vooral klassiekers als De Zotte Morgen, Hop Marlene, Houten Kop,… maar ook de minder bekende stukjes uit ’s mans oeuvre zijn de moeite waard, indien u tenminste houdt van rustige weemoedige muziek van eigen bodem. Zjef Vanuytsel tekende verantwoordelijk voor een flink deel van de soundtrack van mijn jeugd, dus een gezonde portie jeugdsentiment komt hier ook om de hoek kijken.

The Chemical Brothers – We Are the Night

The Chemical Brothers - We Are the Night

Ik heb steeds een zwak gehad voor deze in de dansmuziek verzeild geraakte hippies. We Are the Night moet zeker niet onderdoen voor hun betere werk, dus get wild and groovy met de heren Rowlands en Simons.

Smashing Pumpkins – Zeitgeist

Smashing Pumpkins - Zeitgeist

De terugkeer van Billy Corgan en drummer Jimmy Chamberlin; de andere originele Pumpkins hadden er geen zin in. Na het horen van Zeitgeist begrijp ik waarom – niet slecht allemaal, maar Zeitgeist komt nergens ook maar in de buurt van klassiekers als Gish, Siamese Dream of Melan Collie. Ik vond zelfs de plaat van Corgans zijstapje Zwan beter. Toch nog altijd beter dan pakweg 90% van de concurrentie, maar een gevoel van teleurstelling overheerst.

Scraping Foetus Off the Wheel – Hole & Nail

Foetus - HoleFoetus - Nail

Re-release van twee klassiekers van het meest exuberante eenmansorkest mij bekend. Achter de Foetus-groepsnamen gaat Australier Jim Thirlwell schuil. Na twee platen als You’ve Got Foetus on Your Breath, produceerde hij in 1983 en 1984 de twee ultieme klassiekers uit het alternatieve industrial-met-een-knipoog genre. Nu geremasterd in mooie digipakjes is het opnieuw genieten van klassiekers als I’ll Meet You in Poland, Baby (een liefdesliedje met als protagonisten Hitler en Stalin), Sick Man (een Batman-achtige Nick Cave parodie), en surf comedy Satan Place op Hole. Nail is de weergave van de denkbeeldige opera Pigdom Come, met als uitschieters Enter the Exterminator en Descent into the Inferno. Absoluut verplichte kost!

Meat Puppets – Rise to Your Knees

Meat Puppets - Rise to Your Knees

De Meat Puppets maakten in de jaren 1980 verscheidene klassiekers in verscheidene genres (cow punk, psychedelica, desert rock, en grunge – ook al was die term dan nog niet uitgevonden). Na het onverwachte succes van single Backwater op de dool geraakt in de jaren 1990, het nieuwe millennium zag luxueuze re-releases van hun klassieke oeuvre, en een mislukte poging tot re-incarnatie van de groep rond songschrijver Curt Kirkwood zonder andere originele groepsleden. Nu vervoegt bassist Cris Kirkwood na jaren van drugsverslaving en een tijd in de gevangenis weer zijn songschrijvende broer Curt voor deze Rise to Your Knees. Hoezeer ik ook van de Meat Puppets hou, deze plaat lijkt nergens naar. De Pups zijn nog slechts een schaduw van de speelse band die ze vroeger waren, en serveert ons enkel wat opgewarmde kost en flauwe doorslagjes van klassieke Puppets-songs. Een keer opgezet, en sindsdien vergeten.

Pawlowski, Trouve & Ward

Pawlowski / Trouve / Ward - Split

De drie drijvende krachten achter The Love Substitutes brengen hiermee enkele home demos op de markt. Leuk, maar weinig dat blijft hangen. Mauro’s bijdragen lijken mij de leukste.

The Kids – Anthology

The Kids - The Kids Anthology

Ludo Mariman kon kiezen tussen voetbal en punk. Hij koos het laatste. De gevolgen zijn nu weer uitgebracht in deze antologie, gaande van de punk van Bloody Belgium tot de poprock van There Will Be No Next Time. Inclusief een dvd met een wat wisselvallig concert in Borgerhout.

Manu Chao – La Radiolina

Manu Chao - La Radiolina

Ex opperhoofd van het fantastische Mano Negra. Maakt met La Radiolina nu al een tweede doorslag van zijn solo succes Clandestino. Leuk wiegende muziek voor zwoele zomeravonden, maar mag het volgende keer iets meer zijn Manu?

Black Francis – Bluefinger

Frank Black - Bluefinger

Frank Black heet weer Black Francis, net zoals in zijn Pixies-dagen. Bluefinger blijkt een themaplaat rond de figuur van de Nederlandse rockster Herman Brood. Er staat ook een cover van Brood op. Daarmee is alles gezegd. Ik had liever Frank Black solo dan Black Francis solo.

Foo Fighters – Echoes, Silence, Patience & Grace

Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

Dave Grohl wordt ouder. Op de vorige plaat In Your Honor scheidde hij zijn rock-kant vakkundig van zijn melancholische kant. Hier tracht hij beiden te verzoenen. Het werkt meestal.

Les Claypool – Fancy

Les Claypool - Fancy

DVD met fragmenten uit Claypools Amerikaanse tournee na diens soloplaat Of Whales and Woe. Moderne prog rock met veel gesoleer en waanzinnige teksten. Je moet er voor zijn, ik ben er helemaal voor. Memorabel is ook de dvd-extra met verschillende van ’s mans toespraken tot het publiek. Een constante: al wie iets naar het podium keilt wordt door Claypool beschuldigt van small penis syndrome. I love this man.

Chuck Prophet – Soap and Water

Chuck Prophet - Soap and Water

Gitarist bij Green on Red (geweest). Nu woensdag te zien in de AB Club. Prophet maakt om de twee a drie jaar een plaat met traditionele folk/country/roots/rock, af en toe met een snuifje moderne electronica ertussen, en doet dat telkens goed.

Danny & Dusty – Here’s to You, Max Morlock

Danny & Dusty - Here's To You Max Morlock - Danny & Dusty Live in Nuremberg

Leuke neerslag van een concert in Nuremberg, eerder dit jaar. De live cd’s en dvd geven een goed beeld van de soms wat slordige, maar altijd warme en amicale manier waarop Steve Wynn en Dan Stuart de oude klassiekers van The Lost Weekend mixen met het materiaal van de recente Cast Iron Soul cd. De dvd gaat om de drie a vier dagen mijn speler in, en dat wil wat zeggen…

Nog meer recent materiaal van PJ Harvey, De Mens, Hooverphonic, Thurston Moore en Beirut volgt later.

Het Belgische dovemansgesprek

Posted in Actualiteit, Politiek on september 19, 2007 by Frank

Ik ga er geen gewoonte van maken, maar zo af en toe een politiek geladen postje; moet kunnen, niet?
Vandaag gelezen in de opiniesectie van De Standaard, om even bij stil te staan…

Het Belgische dovemansgesprek

De huidige communautaire impasse is niet alleen een gevolg van het Vlaams-nationalistische opbod, maar ook van de Franstalige onwil om daadwerkelijk in een Belgisch tweetalig samenlevingsproject te investeren, meent Maarten Van Ginderachter .

Waar willen we heen met België? Wat is het ultieme doel van de staatshervorming: samenleven of splitsen? Voor de Vlaamse regeringsonderhandelaars is een verregaande regionalisering de logica zelve. Puur objectief gezien is dat een kwestie van ‘goed bestuur voor de mensen’. Althans, dat menen zij.

De ‘goed bestuur’-mantra lijkt vaak niet meer dan een rationalisatie voor een dieperliggende en moeilijk te objectiveren splitsingskoorts. Als ‘goed bestuur’ en ‘de mensen’ inderdaad de hoofdbekommernis zijn, dan moeten bevoegdheidsoverdrachten ook in omgekeerde richting kunnen werken. In sommige beleidsdomeinen (geluidsnormen en ontwikkelingssamenwerking om de twee evidentste te noemen) is een herfederalisering gewoonweg logisch, om in het objectiviteitsdiscours te blijven. Maar dit hoor je geen van de Vlaamse regeringsonderhandelaars zeggen. En dat voedt aan de andere kant van de taalgrens het vermoeden van een confederale of separatistische verborgen agenda.

De Franstalige media eisen terecht dat de Vlaamse politici zich daar ondubbelzinnig over uitspreken. Vreemd genoeg staan ze zelf niet lang stil bij de vraag wat er van België moet worden. Wat verstaan zij nog onder België? Een terugkeer naar het oude Belgique à papa? Ik betwijfel het. Het huidige status-quo waarbij twee taalgemeenschappen naast elkaar leven? Wie nog in de toekomst van België gelooft, kan daar evenmin vrede mee nemen.

Om het land enige overlevingskans te geven, moet er iets gedaan worden aan de Belgische gespletenheid. Ik weet het wel: die dualiteit en het daaruit voortvloeiende surrealisme zijn de kwintessens van de belgitude, België is een kruispunt van Germaanse en Romaanse invloeden, een unieke cohabitatie van Nederlands- en Franstaligen, enzovoort, enzovoort.

Het spijt me het te moeten zeggen, maar dat is één grote platitude, een zeer lovenswaardig ideaal dat jammer genoeg nooit werkelijkheid is geworden. Zowel vandaag als in het verleden is het steeds een zeer kleine culturele elite geweest die consequent en met gusto van beide walletjes heeft gegeten. Vandaag de dag kent zelfs een meerderheid van de intellectuelen de andere kant niet. Ze nemen nauwelijks kranten ter hand uit het andere landsdeel en stemmen nooit af op de televisie van de buur. Niet alleen de navelstaarderige Vlaamse provincialisten hebben boter op het hoofd. Ook de Franstalige kosmopolieten die zich zo graag laten voorstaan op hun openheid naar de wereld toe, kijken niet verder dan hun neus lang is en zijn blind voor alles wat hun vooroordelen over het naargeestige Vlaanderen zou kunnen tegenspreken.

Een veelzeggend voorbeeld stond afgelopen weekend in De Standaard. De Brusselse PS-schepen Karine Lalieux (PS) kapittelde de Vlaamse media vanwege het vernederende beeld dat die ophangen van Brussel en van de Franstaligen, maar ze moest toegeven dat haar opinie voornamelijk gebaseerd was op de Franstalige pers want Nederlandstalige kranten las ze nauwelijks. Deze gebrekkige of eenzijdige kennis over de andere kant houdt weinigen tegen loze clichés te blijven spuien en in de praktijk alles bij het oude te laten.

Zo zong Véronique Heene, de Franstalige coördinatrice van Modo Bruxellae, afgelopen weekend in De Standaard de lof van Brussel als smeltkroes van ‘het pragmatische van de Germaanse cultuur, en af en toe de gekheid van de Latijnse cultuur’. Tegelijkertijd betreurde ze de lage kwaliteit van haar Nederlands met het argument: ‘Toen ik op school zat, vond men het nutteloos Nederlands te leren.’

Zij is niet de enige Franstalige intellectueel die trots is op het hybride België, maar het betreurt het Nederlands nauwelijks of niet te beheersen. Put your money where your mouth is, ben ik dan geneigd te zeggen. Als België en zijn meertalige diversiteit inderdaad de moeite waard zijn, doe er dan wat aan. Leg je oor eens te luisteren bij de anderen. Hoor eens wat ze zelf te vertellen hebben, zonder dat de boodschap gefilterd wordt in je eigen media. ‘Jammer, ik ken de andere taal niet,’ is geen argument.

Wie nog een toekomst voor België wil, zal beide landstalen moeten kennen, niet omdat eentaligheid je kansen op de arbeidsmarkt hypothekeert, maar wel uit oprechte interesse voor de andere kant, de wil om samen te leven en verder te kijken dan de clichés. Zo moeilijk is dat niet. Het vergt alleen motivatie en openheid, maar het gebrek daaraan – zowel aan Vlaamse als aan Franstalige kant – is nu net een van de redenen waarom de Belgen niet samen, maar naast elkaar leven in twee door taal gescheiden publieke opinies. Dat is het echte verdriet van België: als zelfverklaarde overtuigde Belgen niet eens de moeite kunnen opbrengen om de overkant echt te leren kennen van binnenuit, wie gaat het dan wel doen? België zal dan ook niet ten ondergaan aan vendelzwaaiende scherpslijpers, maar aan onverschilligheid en holle frazen over wat België had moeten zijn.

Maarten Van Ginderachter is historicus verbonden aan de vakgroep Nieuwste Geschiedenis van de UGent

Bron: De Standaard

Foto: Musikometro

Posted in Concert, Foto, Muziek on september 16, 2007 by Frank

Ik heb gisteren een fijne namiddag doorgebracht in enkele Brusselse metrostations. Dat lag niet zozeer aan die stations zelf, als wel aan het zeer lovenswaardige initiatief Musikometro, waarmee de Brusselse week van vervoering werd ingezet. Het buskende supergroepje Roland/Gabriel Rios/Flip Kowlier oogstte veel succes (Rios werd na afloop bestormd door zowat alles wat vrouwelijk was voor een handtekening of foto) met zijn akoestische traditionele blues. Zelf genoot ik het meest van De Mens, in mijn ogen met kop en schouders de beste Nederlandstalige rockgroep ooit. De heren Vander linden, De Coster en Jans zeulden rond met hun instrumenten en versterkers, promootten hun nieuwe single Luide Muziek in Kleine Auto’s, en brachten verder een soort best of: Kim Is Dood, Sex Verandert Alles, Irene, Mislukt,….

Hierbij enkele foto’s, de volledige reeks vind je hier. Nog meer foto’s via Brusselblogt.

Roland

De Mens

De Mens

Nog meer Bookes in de Boskes

Posted in Brussel, Concert, Foto, Muziek on september 3, 2007 by Frank

Violent Husbands

Op de laatste dag van Boterhammen in het Park nog eens de Violent Husbands meegepikt. Minder overtuigend dan hun support vorig jaar bij de Violent Femmes, – zat daar het voor hen vroege uur voor iets tussen, of waren de nieuwe nummers nog niet helemaal ingespeeld? – maar nog altijd uiterst sympathiek. En een verademing ook dat je vrijdag rustig kon kijken en rondwandelen, de voorafgaande dagen was er net iets te veel volk, vooral donderdag.

Stuten in den Hof 2007

Posted in Concert, Muziek on augustus 28, 2007 by Frank

Eva & Wim(meke)

Deze week kan je tijdens de middagpauze weer naar Boterhammen in het Park, de jaarlijks terugkerende reeks lunch-concerten aan de kiosk in het Warandepark, en steeds een welkome verpozing tussen parlement en paleis, in deze crisistijden.

Elke dag twee concerten, maar aangezien mijn middagpauze slechts een uur bedraagt, dien ik te selecteren. Gisteren heb ik even mijn neus aan het venster gestoken tijdens het concert van Zeker Weten (Caribbische klanken in het Antwerps), vandaag keek ik reikhalzend uit naar Eva de Roovere. Teleurstellen deed ze niet, integendeel, Eva is als Napels (na haar gezien te hebben kan je vredig sterven). Zo wat alle nummers uit haar solo-debuut De Jager passeerden de revue, er was een aanstekelijke versie van Robert Palmers Johnny and Marie (in het Vlaams werd dat dan Tony en Wendy), en er was special guest Wimmeke Punk, als ik me niet vergis een neef van De Roovere.

De komende dagen kan je nog gaan kijken naar o.m. Axl Peleman, Yevgueni, Fixkes, The Violent Husbands en de enige echte Miek en Roel. (Trouwens op dezelfde lokatie bij valavond, Feeërieën!)

My City, Your City: Brussel, dus

Posted in Brussel with tags , on juli 24, 2007 by Frank

Stokjes doorgeven, het is een traditie binnen blogland waar ik altijd aan heb kunnen ontsnappen. Tot vandaag dus. De heer Forret wierp me er eentje toe, en hij schrijft niet voor niets and I mean it boven zijn blog.

  1. Favoriete grab a bite: Heb ik eigenlijk niet, mijn eetcultuur laat zelden snelle hapjes toe. Hamburgerketens genre Quick en Macdonalds laat ik consequent links liggen (of rechts, als dat zo uitkomt), al zal je me wel eens in de Pizzahut op het De Brouckereplein betrappen, zeer occasioneel. In deze categorie hoort eigenlijk ook broodjeszaak Break Point thuis, waar ik al jaren mijn middagpauzebroodjes haal (metro Centraal Station)
  2. Favoriete winkels: sinds kort de nieuwe GB Express bij mij om de hoek in de Lakensestraat, over de KVS, open tot 20.30 en zo vlakbij dat ik niet meer opzie tegen snel iets gaan halen als ik plots iets mis. Gaat al langer mee: de Mediamarkt, niet zozeer voor zijn electrospullen of ‘vlotte service’, maar wel voor de goedkope cd’s en dvd’s. Al beginnen ze ook daar de concurrentie van de webwinkels te voelen, net nog de nieuwe Meat Puppets opgestuurd gekregen vanuit de States voor 17 USD, op het moment van betaling goed voor zo’n 12.81 EUR, en met de huidige koersen wellicht nog minder. Tot vorig jaar was er nog de Music Mania, maar na het verdwijnen daarvan lijkt Caroline geen concurrentie meer te hebben.
  3. Favoriete restaurant: Zonder twijfel de Maree in Brussel (steaks en mosselen), of de Bizzie Lizzie in Antwerpen.
  4. Favoriete plek om buitensteedse vrienden naartoe te sleuren: Naast de Maree, Chez Henri even verder op de Vlaamsesteenweg, Achepot (lang geleden, dringend nog eens naartoe te gaan), Little Asia, en qua café’s Monk, El Metteko, en de Cirio.
  5. Nog vijf vermeldenswaardige dingen: het restaurant van het MIM (inderdaad, Peter), Warandepark (altijd goed voor de goed-weerse-middagpauzes), de verschillende soorten van muurschilderingen (gaande van de “officiele” stripmuren, over de kunstwerkjes van onbekende graffiti-artiesten tot de waanzin van Bonom soms), de muziektempel Ancienne Belgique en het terras van de Paon Royal/Markten/Petit Chou de Bruxelles.

Voilà, laat het u smaken…

My Harry Potter Spoiler of Doom

Posted in Stomspel on juli 24, 2007 by Frank
My Harry Potter Spoiler of Doom is:
Draco Malfoy is turned into a house plant by Ron Weasley in the lounge, with the candlestick
Get your Harry Potter Spoiler of Doom