Concert: Hooverphonic – 12 dec 2007 – Ancienne Belgique

Posted in Concert, Muziek with tags , , on december 12, 2007 by Frank

Geike Arnaert - foto Bart Azare
foto: Bart Azare

Drie concerten in vijf dagen – Deel 2

Hooverphonic speelde vanavond de premiere van hun nieuwe show, ter promotie van het nieuwe album. Het voorprogramma werd verzorgd door The Go Find, de groep van Orange Black zanger Dieter Sermeus. The Go Find grossiert in melodieuze poprock, waarin regelmatig referenties aan britpop bands a la Bloc Party te horen vallen. Twee gitaren, een ondersteunende bas, een expressieve drummer, en een toetsenman (de jarige Joris Caluwaerts of Zita Swoon fame), samen goed voor een aantal verdienstelijke songs. Een ontdekking, wat mij betreft.

Hooverphonic dan. Op hun nieuwe plaat The President of the LSD Golf Club verleggen ze het accent een beetje qua arrangementen; daar waar de groep het vroeger zocht in orkestrale dingen (strijkers, brede synths) ligt nu meer de nadruk op sixties instrumenten, zoals orgeltjes, clavecimbels of mellotrons. Elementen die trouwens ook op ouder werk nu en dan opdoken, maar dan eerder sporadisch. Daarnaast valt op dat songschrijver Alex Callier meer vocals voor zijn rekening neemt, zonder echter de centrale plaats van zangeres Geike Arnaert teniet te doen.

Op een podium werkt deze formule wonderwel. Minder bombast, meer emotie, en meer zweet was het resultaat. Songs als Circles, Stranger of nieuwe single Gentle Storm overtuigden echt. Bekende nummers als Dirty Lenses of Jackie Cane klonken frisser dan ooit. No More Sweet Music verraste met een swingend slot, waarin we ons even op een rockabilly show uit de jaren ’60 waanden, en ook Sometimes kreeg een verrassend nieuw arrangement, steunend op een pianoriedel geleend van John Lennon.

Daarnaast waren er de bekende hits (Eden, Club Montepulciano, Mad About You, Vinegar & Salt,…) die bij het publiek op meezingen werden onthaald. Deze soberder, meer relaxte uitvoering van Hooverphonic staat me wel aan. Gaat dat zien! (Ook donderdagavond nog in de Ancienne Belgique, voor zover ik weet zijn er nog tickets.)

Concert: Thurston Moore – 10 dec 2007 – Ancienne Belgique

Posted in Concert, Muziek with tags , on december 10, 2007 by Frank

Thurston Moore - foto Markie69
foto Markie69

Drie concerten in vijf dagen – Deel 1

Bijna dag op dag een jaar nadat Thurston Moore met zijn hoofdberoep Sonic Youth in Schaarbeek passeerde, kwam hij nu zijn recente solo uitstapje Trees Outside the Academy voorstellen in de ab. Trees is een plaat waarop het gebruik van akoestische gitaren opvalt, wat Moore echter niet belet zijn unieke, tussen melodieuze pop, hardcore punk en avant garde noise schipperende muziekstijl trouw te blijven.

De akoestische trend zette zich vanavond door op het podium: twee akoestische gitaren (naast Moore, was er Chris Brokaw, bekend van Come en Codeine) en een viool (Samara Lubelski), begeleid door bassist Matthew Heyner en Sonic Youth-drummer Steve Shelley. Moore bracht zowat de hele recente cd, nu eens stevig rockend dan weer dromerig zwevend, en ondanks de akoestische opstelling hier en daar gekruid met een stevige noise en feedback opstoot. Moore bedankte het publiek voor de opkomst, we hadden net zo goed naar het reunie concert van Led Zeppelin in Engeland kunnen gaan. Naarmate de set vorderde sloeg de begeestering over op de zaal. En toen tijdens de bissen (met enkel nummers uit Moore’s vorige solo-plaat Psychic Hearts uit 1995) dan toch de elektrische gitaren werden bovengehaald, kreeg Moore de ab in lichterlaaie. Mijn oren galmen nog wat na, maar ik was getuige van een goed tot uitstekend concert. Ook zonder Sonic Youth staat Thurston Moore zijn mannetje.

Concert: De Mens – 30 nov 2007 – Beursschouwburg

Posted in Concert, Muziek with tags , on december 2, 2007 by Frank

De Mens - foto Luts
Foto Luts

Terwijl buiten de drukte van de Kerstmarkt op gang kwam in een druilerige regen, speelde De Mens het laatste concert in de reeks 15 Jaar De Mens. En dat in dezelfde zaal waar het 15 jaar eerder begon: de Brusselse Beursschouwburg. “Eindelijk terug in Brussel”, zei Frank Vander linden terecht, vastbesloten er een feest van te maken.

En een feest is het geworden. De aftrap werd gegeven met een stomend Luide Muziek in Kleine Auto’s, de single uit hun nieuwste cd Onder de Duinen. Er volgde nog een reeks nummers uit die plaat waarvan vooral Onder de Duinen en Blind, Doof of Erger bleven hangen. En daarna begon het feest pas echt met een bloemlezing uit het oeuvre van de groep, een soort best of als het ware, waarbij opvalt hoeveel klassieke Vlaamse rocksongs Vander linden, Michel De Coster en Dirk Jans op hun kerfstok hebben staan. Kim Is Dood, Zonder Verlangen, Sex Verandert Alles, Jeroen Brouwers (Schrijft een Boek), En in Gent, Sheryl Crow I Need You So, Ergens Onderweg en tijdens de bissen Dit Is Mijn Huis (Vander linden: “Gewoonlijk spelen we dat niet, want dat huis hebben we niet meer.” De Coster: “Irene heb je toch ook niet meer?”), Maandag en Irene: het feest kon niet op, de zaal ging uit zijn dak, en de fanclub had een verjaardagstaart bij. Ook nog een moment van ontroering, toen Vander linden solo het mooie Moet Ik Dankbaar Zijn? bracht.

Game, set en match voor De Mens, en veel geluk voor de volgende 15 jaar.

Guess this city

Posted in Brussel, Foto on november 11, 2007 by Frank

Om een of andere reden, koos Fred Lanigan 20 van mijn Brussel-foto’s voor zijn Guess This City website.

KVS

Concert: Chuck Prophet – 17 okt 2007 – AB Club

Posted in Concert, Muziek with tags on oktober 18, 2007 by Frank

Chuck Prophet - foto ShakeFrog
foto ShakeFrogmeer foto’s

Woensdagavond speelde Chuck Prophet ten dans in de oergezellige AB Club. Prophet maakte indertijd (ongeveer tussen 1985 en 1992) naam als de begenadigde gitarist van de Amerikaanse rockband Green on Red. Na de split van die groep was hij actief als side-man of songleverancier bij Dan Penn, Solomon Burke, Alejandro Escovedo, Cake, Warren Zevon en Silos, en produceert hij met de regelmaat van een klok degelijke solo albums, waarop hij de Amerikaanse rock-traditie hoog houdt met zijn mix van roots rock, blues, bluegrass, hier en daar een snuifje country of een scheutje electronica.

Dit jaar verscheen Soap and Water, ’s mans nieuwe werkstuk, en het Europese luik van de promotour daarvoor werd gisteren in de AB afgerond met een bijzonder hoogstaand concert. Daar waar zijn studiowerk best valt te omschrijven als beschaafd en ingehouden rockend, ontbindt hij op een podium zijn duivels in een twee uur durende show waar het zweet letterlijk vanaf gutst. Prophet combineert vakmanschap als songschrijver met bovengemiddelde gitaarsolo’s. Bovendien heeft hij nog een geheim wapen in huis: zijn achtergrondzangeres, toetseniste, gitariste en vrouw Stephanie Finch, begenadigd met een hemelse stem, en door Prophet uitgedaagd om ook enkele nummers te zingen.

De set bestond grotendeels uit songs van de nieuwe plaat – A Woman’s Voice, traag slepende blues met een donkere ondertoon, en Let’s Do Something Wrong waren hier hoogtepunten – afgewisseld met ouder werk, zoals Age of Miracles, Homemade Blood of het licht hilarische You Did (Bomp Shooby Dooby Bomp). Tijdens de bissen presenteerde Prophet ons een intens mooie versie van Mink DeVille’s Spanish Stroll, afsluiten deed hij akoestisch met Heart Breaks Like the Dawn. Chuck Prophet, ik had hem degelijk verwacht, maar hij overtrof mijn verwachtingspatroon moeiteloos.

Musical open mind (?)

Posted in Muziek, Stomspel with tags on oktober 16, 2007 by Frank

last fm

Inhaalbeweging 1

Posted in CD, DVD, Muziek on oktober 14, 2007 by Frank

De laatste tijd niet veel tijd (en energie) overgehad voor het bloggen. Tenzij dan de occasionele bijdrage aan brusselblogt. Dat betekent echter niet dat ik niks meer geconsumeerd heb op cd- of dvd-vlak. Alleen vond ik om de een of andere reden de drive niet om de neerslag daarvan hier achter te laten. Maar om u toch een idee te geven, hierbij een overzichtje van wat er muzikaal door mijn wereld is komen gefietst.

Zjef Vanuytsel (antologie)

Zjef Vanuytsel - Zjef Vanuytsel (5CD +DVD)

De vijf studio-platen van Zjef Vanuytsel, aangevuld met een dvd met daarop verschillende opnamen uit de vrt-archieven. U kent natuurlijk vooral klassiekers als De Zotte Morgen, Hop Marlene, Houten Kop,… maar ook de minder bekende stukjes uit ’s mans oeuvre zijn de moeite waard, indien u tenminste houdt van rustige weemoedige muziek van eigen bodem. Zjef Vanuytsel tekende verantwoordelijk voor een flink deel van de soundtrack van mijn jeugd, dus een gezonde portie jeugdsentiment komt hier ook om de hoek kijken.

The Chemical Brothers – We Are the Night

The Chemical Brothers - We Are the Night

Ik heb steeds een zwak gehad voor deze in de dansmuziek verzeild geraakte hippies. We Are the Night moet zeker niet onderdoen voor hun betere werk, dus get wild and groovy met de heren Rowlands en Simons.

Smashing Pumpkins – Zeitgeist

Smashing Pumpkins - Zeitgeist

De terugkeer van Billy Corgan en drummer Jimmy Chamberlin; de andere originele Pumpkins hadden er geen zin in. Na het horen van Zeitgeist begrijp ik waarom – niet slecht allemaal, maar Zeitgeist komt nergens ook maar in de buurt van klassiekers als Gish, Siamese Dream of Melan Collie. Ik vond zelfs de plaat van Corgans zijstapje Zwan beter. Toch nog altijd beter dan pakweg 90% van de concurrentie, maar een gevoel van teleurstelling overheerst.

Scraping Foetus Off the Wheel – Hole & Nail

Foetus - HoleFoetus - Nail

Re-release van twee klassiekers van het meest exuberante eenmansorkest mij bekend. Achter de Foetus-groepsnamen gaat Australier Jim Thirlwell schuil. Na twee platen als You’ve Got Foetus on Your Breath, produceerde hij in 1983 en 1984 de twee ultieme klassiekers uit het alternatieve industrial-met-een-knipoog genre. Nu geremasterd in mooie digipakjes is het opnieuw genieten van klassiekers als I’ll Meet You in Poland, Baby (een liefdesliedje met als protagonisten Hitler en Stalin), Sick Man (een Batman-achtige Nick Cave parodie), en surf comedy Satan Place op Hole. Nail is de weergave van de denkbeeldige opera Pigdom Come, met als uitschieters Enter the Exterminator en Descent into the Inferno. Absoluut verplichte kost!

Meat Puppets – Rise to Your Knees

Meat Puppets - Rise to Your Knees

De Meat Puppets maakten in de jaren 1980 verscheidene klassiekers in verscheidene genres (cow punk, psychedelica, desert rock, en grunge – ook al was die term dan nog niet uitgevonden). Na het onverwachte succes van single Backwater op de dool geraakt in de jaren 1990, het nieuwe millennium zag luxueuze re-releases van hun klassieke oeuvre, en een mislukte poging tot re-incarnatie van de groep rond songschrijver Curt Kirkwood zonder andere originele groepsleden. Nu vervoegt bassist Cris Kirkwood na jaren van drugsverslaving en een tijd in de gevangenis weer zijn songschrijvende broer Curt voor deze Rise to Your Knees. Hoezeer ik ook van de Meat Puppets hou, deze plaat lijkt nergens naar. De Pups zijn nog slechts een schaduw van de speelse band die ze vroeger waren, en serveert ons enkel wat opgewarmde kost en flauwe doorslagjes van klassieke Puppets-songs. Een keer opgezet, en sindsdien vergeten.

Pawlowski, Trouve & Ward

Pawlowski / Trouve / Ward - Split

De drie drijvende krachten achter The Love Substitutes brengen hiermee enkele home demos op de markt. Leuk, maar weinig dat blijft hangen. Mauro’s bijdragen lijken mij de leukste.

The Kids – Anthology

The Kids - The Kids Anthology

Ludo Mariman kon kiezen tussen voetbal en punk. Hij koos het laatste. De gevolgen zijn nu weer uitgebracht in deze antologie, gaande van de punk van Bloody Belgium tot de poprock van There Will Be No Next Time. Inclusief een dvd met een wat wisselvallig concert in Borgerhout.

Manu Chao – La Radiolina

Manu Chao - La Radiolina

Ex opperhoofd van het fantastische Mano Negra. Maakt met La Radiolina nu al een tweede doorslag van zijn solo succes Clandestino. Leuk wiegende muziek voor zwoele zomeravonden, maar mag het volgende keer iets meer zijn Manu?

Black Francis – Bluefinger

Frank Black - Bluefinger

Frank Black heet weer Black Francis, net zoals in zijn Pixies-dagen. Bluefinger blijkt een themaplaat rond de figuur van de Nederlandse rockster Herman Brood. Er staat ook een cover van Brood op. Daarmee is alles gezegd. Ik had liever Frank Black solo dan Black Francis solo.

Foo Fighters – Echoes, Silence, Patience & Grace

Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace

Dave Grohl wordt ouder. Op de vorige plaat In Your Honor scheidde hij zijn rock-kant vakkundig van zijn melancholische kant. Hier tracht hij beiden te verzoenen. Het werkt meestal.

Les Claypool – Fancy

Les Claypool - Fancy

DVD met fragmenten uit Claypools Amerikaanse tournee na diens soloplaat Of Whales and Woe. Moderne prog rock met veel gesoleer en waanzinnige teksten. Je moet er voor zijn, ik ben er helemaal voor. Memorabel is ook de dvd-extra met verschillende van ’s mans toespraken tot het publiek. Een constante: al wie iets naar het podium keilt wordt door Claypool beschuldigt van small penis syndrome. I love this man.

Chuck Prophet – Soap and Water

Chuck Prophet - Soap and Water

Gitarist bij Green on Red (geweest). Nu woensdag te zien in de AB Club. Prophet maakt om de twee a drie jaar een plaat met traditionele folk/country/roots/rock, af en toe met een snuifje moderne electronica ertussen, en doet dat telkens goed.

Danny & Dusty – Here’s to You, Max Morlock

Danny & Dusty - Here's To You Max Morlock - Danny & Dusty Live in Nuremberg

Leuke neerslag van een concert in Nuremberg, eerder dit jaar. De live cd’s en dvd geven een goed beeld van de soms wat slordige, maar altijd warme en amicale manier waarop Steve Wynn en Dan Stuart de oude klassiekers van The Lost Weekend mixen met het materiaal van de recente Cast Iron Soul cd. De dvd gaat om de drie a vier dagen mijn speler in, en dat wil wat zeggen…

Nog meer recent materiaal van PJ Harvey, De Mens, Hooverphonic, Thurston Moore en Beirut volgt later.