Archief voor mark oliver everett

Concert: An evening with eels – 4 maa 2008 – Koninklijk Circus

Posted in Concert, Muziek with tags , , , , on maart 5, 2008 by Frank

E, alias Mark Oliver Everett, is een intrigerend man. Een man ook met een dramatische achtergrond: moeder overleden aan longkanker, zuster zelfmoord gepleegd, vader overleden aan een hartaanval. Vooral die vader is een opmerkelijk figuur: Hugh Everett III is namelijk de bedenker van de theorie van de parallelle universa. Onbevredigd als hij was met de verklaringen die Niels Bohr gaf aan een aantal fenomenen in de wereld van de quantumtheorie, bedacht vader Everett deze theorie, waarmee hij in eerste instantie voor freak werd aanzien in de academische wereld. Teleurgesteld trekt hij zich terug in een baantje op het Pentagon (hij kwam uit een militaire familie) en in te veel alcohol, en pas op het einde van zijn leven werd hij gewaardeerd, en nu wordt hij beschouwd als een van de belangrijkste figuren van de quantumtheorie.

Toen Mark zijn vader vond (hij belde nog de hulpdiensten, maar te laat) en hij in zijn armen stierf, kende Mark zijn vader niet zo goed; een goed gesprek of fysiek contact tussen vader en zoon was ten huize Everett not done. Pas na zijn dood begon het E te dagen dat zijn vader een soort rockster was in zijn academische wereld, en die zoektocht naar de mens achter zijn vader werd door de BBC in een beklijvende reportage gegoten, die gisteren als voorprogramma van het eels-concert werd vertoond.

Want Mark Oliver Everett, dat had u al begrepen, is nu de voorman van eels. eels is eigenlijk een steeds wisselend gezelschap rond Everett, en gisteravond werd dat gezelschap beperkt tot één andere muzikant: de ronduit fenomenale allessbespeler The Chet, pseudoniem voor Chet Lyster. Ook in zijn songs draait bij E alles schijnbaar rond het principe minder is meer; zelden overstijgen zijn composities de grens van de drie minuten. Maar in dat korte tijdsbestek zit dikwijls zoveel grandioze melodische pracht, dat meer ook niet nodig is. En dan heb ik het nog niet over zijn teksten gehad, waarin hij de trauma’s uit zijn leven verwerkt.

E wisselde gisteren af tussen gitaar, piano en drums, terwijl The Chet gitaar, orgel, celeste, zaag en drums bespeelde. Everett selecteerde nummers uit zijn hele oeuvre, veelal autobiografisch van opzet, en schetste zo een muzikale autobiografie. Hoogtepunten, kippenvelmomenten bij de vleet tijdens dit concert: opener Packing Blankets, de twee Souljackers (Part 1 als een stekelige delta blues, Part 2 een ingetogen pianoballad), Elizabeth on the Bathroom Floor (over de eerste zelfmoordpoging van zijn zus), Last Stop: This Town, I Like Birds, Flyswatter (waarin E en Chet wisselden van piano naar drums en terug, zonder ook maar een beat te missen), ik kan blijven doorgaan. Tussendoor las Chet voor uit de zo pas verschenen autobiografie Things the Grandchildren Should Know, en gaf E in zijn bindteksten af en toe blijk van de hem zo typische zelfrelativerende humor, wellicht zijn manier om de familiale drama’s te verwerken.

Tijdens de bissen volgde nog een hoogtepunt met I’m Going to Stop Pretending That I Didn’t Break Your Heart, en daarna was het gedaan, een concert zo prachtig dat de rillingen nu nog over mijn rug lopen. De concurrentie zal al van goeden huize moeten zijn om dit nog te overtreffen…